Een klerenhangertje bekent kleur

paasverhaal op school 2013   Spiegelverhaal bij Johannes 18,19 verteld voor de kinderen van de prot. chr. basissschool: Willem de Zwijger te Roermond op goede vrijdag 29 april 2013. Voor kinderen van protestantse, katholieke en moslimouders. 

In een kast hing een klerenhangertje. En de kast stond in een slaapkamer en de slaapkamer stond op zijn beurt weer in een huis en dat huis stond zelf weer in een land, waar alle mensen dezelfde kleren droegen. Grijs.Het klerenhangertje hield van niet van grijs, en daarom droeg het een fel gekleurd hemd met een heel mooie gekleurde sjaal. En het dacht: ‘eigenlijk zouden de mensen ook zulke gekleurde kleren moeten kunnen dragpaasverhaal op school 2013 3en.’ En het ging met een mand vol met gekleurde lappen door het  land. ”Kies er maar één uit!”, zei hij, “ “en maak er iets moois van.”  De mensen keken in de lappenmand, verbaasd over zoveel kleuren. En ze zochten hun lievelingskleur uit. “Ik kies voor blauw. Ik voor oranje. En ik voor groen.” Sommigen  maakten er een vlag van, (die kan ik buiten laten wapperen) anderen een sjaal, (die kan ik mooi om mijn hals dragen) en weer anderen een broek. Er was iemand die er een kussen van maakte, en een ander maakte er zelfs een knuffel van. En allemaal vonden ze het vreselijk leuk om van de kleurige lap stof iets bijzonders te maken, iets dat opviel.

Maar toen kreeg de politie er lucht van. De kleurenpolitie. Die moest erop toezien dat iedereen even grijs bleef. Dat iedereen bleef gehoorzamen. Dat iedereen deed wat zij zeiden. Als je ook maar een heel klein kleurtje bij je droeg, ging je al op de bon. En als je een gekleurde sjaal droeg, of pet, dan moest je al met hen meekomen. In de stad werd het spannend. Het klerenhangertje kreeg in de gaten dat de kleurenpolitie hem op het spoor was. En toen hij met zijn beste vrienden samen aan tafel zat, zei hij: “dit zou wel eens de laatste keer kunnen zijn, dat i met jullie aan tafel zit.”  Z’n vrienden stoven overeind. “ De laatste keer? Hoezo?” Het klerenhangertje pakte een rode lap stof uit de mand. “Waar doet dit jullie aan dpaasverhaal op school 2013 4enken?”, vroeg hij “Aan de liefde!.” Het klerenhangertje schudde z’n hoofd. “Aan vuur!” Het klerenhangertje schudde opnieuw z’n hoofd en hij zei: “Rood  is ook de kleur van bloed.” De vrienden keken elkaar vreemd aan. “Waarom denk je bij rood aan bloed?”, vroegen ze. Het klerenhangertje ging door. “Jullie moeten niet schrikken. Maar  ik zal gevangengenomen worden, meegenomen, verhoord worden, geslagen, bespuwd en tenslotte helemaal ontkleed aan een kapstok sterven. “ “Dat nooit”, riepen zijn vrienden in koor. “Heb maar niet zo’n grote mond”, antwoordde het klerenhangertje, ”mijn verrader is net de deur uit om mij te verklikken.” Na de maaltijd gingen ze de stad uit, naar een stille plek in het bos. Het klerenhangertje was bang, heel bang. Het wilde niet aan een kapstok komen te hangen. In de verte klonk geluid. De kleurenpolitie kwam er aan. Toen ze hem ontdekten, vroegen ze op barse toon: “ben jij het klerenhangertje dat aan alle mensen gekleurde lappen stof uitdeelt?” ” Ja”, zei het klerenhangertje, “is daar iets op tegen?” Daarop greep de kleurenpolitie het klerenhangertje en boeide hem. Ze brachten hem eerst naar het hoofd van de kleurenpolitie. Die ondervroeg het klerenhangertje: “ben jij het klerenhangertje, dat aan alle mensen gekleurde stoffen uitdeelt?“ Het klerenhangertje zei: “Ik zal het niet ontkennen. Ik heb er nooit geheimzinnig over gedaan. Ik heb ze in het openbaar uitgedeeld. Op de markt, in synagogen en in de tempel.” “U weet dat dat verboden is”, zei het hoofd van de kleurenpolitie. “U weet dat wij hier maar één kleur toestaan. En alles wat niet grijs is,  mag niet zichtbaar worden gedragen of in het openbaar ten toon worden gesteld.“ Daarop trokken ze hem de gekleurde sjaal af en ook het mooi gekleurde  overhemd en zo brachten ze hem naar de kleurenrechter. Die vroeg aan het hoofd van de kleurenpolitie: “Waarvan beschuldigt u deze klerenhanger van?”’ Het hoofd salueerde en legde uit. “‘Hij draagt opzichtig gekleurde kleding en deelde gekeurde stoffen uit.” “Klopt dat?”, vroeg de kleurenrechter. “Ik hou van kleuren”, zei het klerenhangertje, “en ik heb gemerkt dat kleuren mensen goed doen. Dat kleuren mensen goed staan en dat ze er blij en vrolijk van worden.” De kleurenrechter zei:  “als u weer grijs ging dragen, zou ik u kunnen vrijlaten.“ Het klerenhangertje schudde z’n hoofd: “u kunt een regenboog niet verbieden om kleur te bekennen.” De kleurenrechter dacht aan z’n vrouw en hoe mooi kleur haar zou staan en begon te zweten, maar het hoofd van de kleurenpolitie keek hem strak aan en buiten hoorde hij mensen schreeuwen: “Weg met kleur. Weg met kleur.”  Toen knipte de kleuren rechter met zijn vinger en liet het klerenhangertje wegvoeren om aan een kapstok opgehangen te worden. Z’n hemd werd hem afgenomen. En zo hing hij aan de kapstok, totdat hij viel en in stukken brak op de grond. De kleurenpolitie keek tevreden. “Z’n verdiende loon, had-ie maar geen kleur moeten bekennen.”  En ze schopten het weg. Als oud vuil. Z’n vrienden die het zagen, vluchtten vertwijfeld weg. De wereld was nog nooit zo grijs geweest. En ook de volgende dag bleef het de hele dag grijs. Er scheen geen zon en het miezerde ook nog.

Het was zo grijs, dat z’n vrienden blij waren dat het nacht werd. Dan zouden ze volgende morgen naar de plek kunnen, waar het klerenhangertje was  weggegooid. Maar toen ze die morgenvroeg bij de plek kwamen, waar de kapstok had gestaan, was er geen spoor meer van het klerenhangertje te vinden. Alles was weg, alles was leeg. “Waarom huil je?”’ Toen ze die stem hoorden, keken ze om. Maar ze zagen alleen een smetteloos wit overhemd. “‘Wie zoek je?”’ vroeg het blinkend witte overhemd. Eén van hen deed een stap naar voren en zei: “‘Als u onze vriend, het klerenhangertje, hebt weggehaald, vertel ons dan waar u het hebt neergelegd, dan kunnen we hem meenemen.”’

paasverhaal op school 2013 2 ”Kijk eens goed”, zei het klerenhangertje onder het overhemd vandaan. “Zie je het niet? Ik heb een nieuwe bloes gekregen. Wit, de mooiste kleur die er bestaat. Stralend als de zon. Teken van nieuw leven, van een nieuw begin, van opstanding uit de dood. Van lente na de winter, van kleur in grijsland.” En nu zagen ze wie het was.En ze riepen: “Klerenhangertje!’ “Houd me niet vast”,’ zei het klerenhangertje. (want die was het inderdaad) “Maar ga mijn vrienden vertellen dat ze naar mijn huis moeten gaan, daar zullen ze mij zien. En ga verder met mijn werk en deel aan iedereen gekleurde lappen stof uit. En vertel dan mijn verhaal.  En dat hebben zijn vrienden gedaan, door het hele land en ook ver daarbuiten. En vandaag vertel ik het aan jullie

.