Categorie archief: Persoonlijk

Hier vind je bespiegelingen en gedachtes.

Har leste brief (haar laatste brief)

Misschien komt het, doordat ik weer in Friesland woon. En daarmee een stuk dichter bij mijn geboorteplaats. Want meer dan in het zuiden word ik hier herinnerd aan mijn ouders. Beide hebben het niet meer mee gemaakt, dat we terug zijn in het heitelan. Maar ik weet zeker, dat ze het fijn gevonden zouden hebben. Zoals ze het ook bijzonder zouden hebben gevonden om mijn naam en die van mijn broer onder elkaar te zien staan op het programmablad van de musical Ester. Lees verder

Genoeg Passie

kruis_minderbroedersstrIn het zuiden kun je er niet om heen. Op alle mogelijke plekken staan in Limburg crucifixen opgesteld. In kapelletjes, op bedevaartplekken, op kruisingen van landwegen. En ook aan de achterkant van de protestantse Minderbroederskerk hing een meer dan levensgrote Christus. Maar ik moet u bekennen: in al die jaren dat ik in Limburg heb gewoond, ben ik er nooit helemaal aan gewend geraakt. Misschien is dat ook wel de bedoeling van een crucifix, een wegkruis, dat het de argeloze voorbijganger wil herinneren aan het enorme offer, dat de uitgebeelde mens aan het kruis had gebracht. Maar op mij had het een averecht effect. Bij mij riep het geen dankbaarheid op, maar veel meer afschuw. Want dag in dag uit zag ik een gekweld mens aan een gruwelijk martelwerktuig hangen. En meer dan eens dacht ik dan aan een liedje van Herman van Veen over een wonderlijke man. Lees verder

In het grote huis aan de haven

Inmiddels wonen we nu een half jaar in Goutum en veel mensen vragen mij of ik al een beetje gewend ben. Het antwoord is in alle gevallen ja en dat geldt ook voor mijn vrouw Ulrike. En of het door onze straatnaam komt, weet ik niet, maar onwillekeurig fluit ik soms een liedje van vader Abraham. U kent het vast wel.

De avondzon valt over straten en pleinen, de gouden zon zakt in de stad.
En mensen die moe in hun huizen verdwijnen, ze hebben de dag weer gehad.
De neonreclame die knipoogt langs ramen, het motregent zachtjes op straat.
De stad lijkt gestorven, toch klinkt er muziek uit een deur die nog wijd open staat.
Daar in dat kleine cafe aan de haven, daar zijn de mensen gelijk en tevree.
Daar in dat kleine cafe aan de haven, daar telt je geld of wie je bent niet meer mee.

En zo, zou ik willen, dat u zich ook voelt, als u aanklopt, (oanrint) in het grote huis aan de haven. Lees verder

N.a.v. het fatale ongeluk van prins Johan Friso 17 febr. 2012

Bij de beelden van onze koning in Sotsji heb ik onwillekeurig toch moeten denken aan twee jaar terug. Weliswaar werden er in 2012 geen olympische winterspelen gehouden, maar ook toen werd er volop geskied. En bij één van die ski-tochten raakte de jongere broer van de koning, prins Johan Friso, bedolven onder een lawine.

En ik herinner me nog goed hoe ik op de zondag ervoor een preek hield over een verhaal uit het leven van de profeet Elisa. Het verhaal uit de bijbel begint als een sprookje: een sunamitische vrouw krijgt van de profeet Elisa een kind beloofd. [1] Maar het wordt ongelooflijk spannend verhaal, als het kind, eenmaal groot, ziek wordt thuis gebracht en vervolgens op haar knieën sterft. Het maakt van deze sunamitische vrouw van het éne op het andere moment een vrouw van smarten.Dutch prince Johan Friso

En het verhaal werd akelig actueel, toen ik tien dagen daarna van het skiongeluk van prins Johan Friso hoorde.[2] Lees verder

Terug naar de kust

gerard rinsma & sjoukje van't spijker

Mr. Tambourine Man meets Maggie MacNeal

Na drie maanden voel ik me nog steeds een beetje als Kuifje. Voor degenen die Kuifje niet kennen; Kuifje is een jong kereltje die samen met zijn hondje Bobby de wereld rond reist en hierbij allerlei avonturen beleeft. Ik heb dan wel geen ‘kuifje’ meer en ook geen hondje bij me, maar ik knijp nog regelmatig eens in mijn arm en neurie soms tot zelfs in een kerkdienst een liedje van vroeger:

Ik wil terug naar de kust,

Lees verder

Hoe 50 jaar geleden de wereld werd veroverd …

“We krijgen het weer zwaar dit jaar”, zei hij met een scheve glimlach. “Hoezo?” wilde ik weten. “Met herdenkingen.” Hij keek mij somber aan. “En waarom zou dat zwaar zijn?” vroeg ik door. “Let maar op, het zijn alleen maar oorlogen, die we gaan herdenken”, antwoordde hij. “De eerste wereldoorlog. De tweede wereldoorlog. De derde wereldoorlog.”
Lees verder