Gesprek bij de kapper

In een verleden heb ik ooit eens een liedje geschreven op de melodie van Albert Hammonds Free Electric Band.

Mijn vader was een zakenman; hij was behoorlijk rijk,
en toen ik pas geboren werd, was m’n bedje al gespreid
als toekomstig compagnon in een succesvol bedrijf
dat gespecialiseerd was in schoonmaakazijn.
maar we kregen ruzie, omdat hij met een grote schaar
korte metten maken wilde met m’n lange haar.
Maar omdat ik graag als Simson door het leven wilde gaan,
koos ik voor de vrijheid van een ……..muzikant op straat.

Nu heb ik nooit zulke haren als Simson gehad; wilde haren evenmin, en was er een tijd dat ik met een zekere nijd naar de hippies keek, die hun lange haar in een staart hadden gebonden. En dat haar dan van tijd losgooiden en uitschudden, zodat er een bos te voorschijn kwam, waar Absalom jaloers op zou zijn geweest.
Nee, mijn haar werd, als ik het liet groeien, een onontwarbare kluwen; een afro kapsel, maar dan blond.
Maar sinds ik op een vakantie in Canada werd gewezen op mijn opvallende gelijkenis met de toenmalige president van de Verenigde Staten, ben ik anders naar mijn haar gaan kijken en al helemaal toen mijn kapster mij uitlegde dat een romeins kapsel mij het beste zou staan. Toen ze klaar was en ik mijn ogen weer open deed, zei ze tussen neus en lippen door: “Weet u, dat met dit kapsel The Beatles beroemd zijn geworden.” Opeens was ik helemaal geïnteresseerd. “Echt waar?” Ze knikte: de ham43578C542A7341EB5B78D2EE24DDburgse vriendin van een van The Beatles hen had voorgesteld om de brylcreem nou eens achterwege te laten en hun haar plat naar voren te kammen. Ooit hadden de romeinse keizers een zelfde kapsel hadden gehad en in tegenstelling tot de langharige barbaren van die tijd waren zij er redelijk succesvol mee geworden. In mijn gedachten zag ik de foto’s van The Fab four, die ik vroeger op de muur had hangen. En inderdaad: met een lauwerkrans om hun hoofd zouden ze zo voor romeins keizer kunnen doorgaan. Ik dacht nog even verder: eigenlijk paste dit romeinse kapsel wonderwel bij de stormachtige carrière, waarmee The Beatles in de zestiger jaren van de vorige eeuw de wereld hadden veroverd. Inclusief A41_3133-sgt peppers4msterdam en de rest van Nederland.

In Trouw schreef Bert Keizer daarover: ‘Collega M. was druk bezig in zijn werkplaats in een souterrain aan een van de Amsterdamse grachten. Plotseling hoorde hij buiten een gedruis alsof er een enorme wervelwind vol menselijke stemmen over de gracht raasde. Hij legde zijn gereedschap neer om buiten te gaan kijken. Toen hij de klemmende deur van zijn werkplaats had opengewrikt viel het gejuich van duizend stemmen als een weldadige regen op hem neer. In de gracht, daar vlak voor zijn ogen, voeren The Beatles voorbij, The Beatles!, omstuwd door duizenden uitzinnige fans.’
Zo’n kapsel kreeg ik sinds die tijd aangemeten en toen ik bij de eerste de beste kapper in Leeuwarden binnenstapte en de kapster vroeg hoe ik geknipt wilde worden, antwoordde dat ik graag een Rromeins keizeromeins kapsel wilde.De kapper, die naast haar aan het werk was, hoorde mijn toelichting en vroeg nieuwsgierig: “meneer, mag ik vragen, wat doet u voor werk?” “Wil je het echt weten?” vroeg ik. “Ja!”, antwoorde hij. “Nou”, zei ik, “ik werk bij de grootste vrijwilligers-organisatie van Nederland. Met vestigingen in bijna elke plaats. We hebben wekelijkse meetings en dan spreek ik in onze plaatselijke afdeling gauw een honderdtal mensen toe.” De kapper hield even op met knippen. Maar eenmaal op stoom gekomen vertelde ik dat wij ons als organisatie kenmerkten door een zeer gevarieerde leeftijdsopbouw – het jongste lid was twee maanden, het oudste liep tegen de honderd. En dat wij tot onze leden onder andere ook de koning, de koningin en de drie prinsesjes mochten rekenen.rinsma in toga

Nu was ook mijn eigen kapster geïnteresseerd geraakt. “Bent u misschien de nieuwe voorzitter van
de Friese elfstedentochtverenining?” “Ach”, zei ik, “dan had ik meer gehad aan een ijsmuts dan een romeins kapsel. Maar onze vereniging komt niet uit Leeuwarden, maar veel verder; ze komt oorspronkelijk uit Jeruzalem en Rome. En daarom wil ik ook graag een romeins kapsel. Want net zoals de ro-meinse senatoren van toen draag ook ik een toga.” Beide kappers dachten even heel diep na. “Toga, toga, die dragen ze toch alleen in een rechtbank?” “En op de universiteit.” “En in de kerk!”, vulde ik aan, “maar dan alleen met dit verschil dat die van hen zwart is en die van mij wit.” “Bent u dan dominee?” “Tja”, zei ik, “en mijn vereniging heet de kerk!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*