In het grote huis aan de haven

Inmiddels wonen we nu een half jaar in Goutum en veel mensen vragen mij of ik al een beetje gewend ben. Het antwoord is in alle gevallen ja en dat geldt ook voor mijn vrouw Ulrike. En of het door onze straatnaam komt, weet ik niet, maar onwillekeurig fluit ik soms een liedje van vader Abraham. U kent het vast wel.

De avondzon valt over straten en pleinen, de gouden zon zakt in de stad.
En mensen die moe in hun huizen verdwijnen, ze hebben de dag weer gehad.
De neonreclame die knipoogt langs ramen, het motregent zachtjes op straat.
De stad lijkt gestorven, toch klinkt er muziek uit een deur die nog wijd open staat.
Daar in dat kleine cafe aan de haven, daar zijn de mensen gelijk en tevree.
Daar in dat kleine cafe aan de haven, daar telt je geld of wie je bent niet meer mee.

En zo, zou ik willen, dat u zich ook voelt, als u aanklopt, (oanrint) in het grote huis aan de haven.

Maar soms ik heb ook wel het gevoel in een carroussel te zitten, zoveel nieuwe indrukken en zoveel nieuwe mensen, die ik heb ontmoet. Maar misschien hebt u dat ook wel gemerkt; ik ben behept met een aangeboren nieuwsgierigheid om mensen te leren kennen. Of beter: ik ben geinteresseerd in het levensverhaal van mensen. En dankzij de hulp van mevr. Marijke Wielinga, die voor mij het eerste contact legt, heb ik al een aantal mensen leren kennen. Tegelijk hoop ik dat u beseft dat ik niet onmiddellijk in de gelegenheid ben om er een vervolgebezoek er aan vast te knopen, maar wel hoop ik dat u, jullie mij gemakkelijker weten te vinden.
En wat ik zelf zo leuk vind: ik kan mijn moedertaal in veel gevallen gebruiken. “Dat haw ik altyd graach dien, ek doe’t ik noch yn it súden wenne, mar safolle friezen om útens wennen der no ek wer net yn Limburch. “
Want dat is het bijzondere van het fries: door die taal raak je heel snel met elkaar vertrouwd. En ik weet niet of het past, maar de volgende tekst heb ik ooit over mijn taal eens geschreven:

Myn taal rint op klompen of hat in wite skelk foar,
Myn taal kin balte of rabje yn de doar
Myn taal kin flokke jûns oer de dyk,
rache en skelle út raam of portyk,

Myn taal hâldt fan ljirre en sûpengroattenbrij
fan droege woarst mei in jonkje derby
Myn taal stiet oan de taap, smookt swiere shag.
myn taal is wreed en rûch yn ‘e bek.

Myn taal hearst net yn tsjerke
of yn in djoer petear.
Sels op it skoalplein – silst merke –
prate se myn taal net mear.

Myn taal hearst op de iisbaan en op it fuotbalfjild;
myn taal set útein wannear’t it wer heve sil.
Myn taal kin raar guod spuie dat it sawat docht
kin alles der hinne bruie as it net foldocht

Myn taal sweeft oer de merke tusken it fee,
sit te bearen fan ‘och Hea’ yn in rikkerich kafee
Myn taal bestelt in flaubyt foar de lege maach.
en hearst dernei krimmenearen oer Den Haach,

Myn taal hearst inkeld praten
tusken Dokkum en Surch
en sa no en dan op televyzje swearen
oer Sonnema Bearenburch.

Myn taal sit net yn in panel by Pauw en Witteman,
myn taal wennet net oan de grachten fan Amsterdam,
myn taal is emigreard op skobberdebonk
nei Vancouver, Capetown en Wellington.

Myn taal hearst dêr yn it rêsthûs,
mar net ien dy’t myn muoike begrypt,
myn taal is dan bot ûnwennich
en fakentiid slim mankelyk.

Mar der is gjin moaier taal yn de hiele wrâld,
Gjin taal, dêr’t ik mear fan hâld,
en ak al wurd ik letter hielendal demint:
myn taal bringt my wer thús bij heit en mem.
Dêrom: praat mar frysk, dat is moai genôch!